RIR É UNHA COUSA MOI SERIA

   Desde sempre se dixo que rir é moi saudable, pero según un traballo que se publica no British Medical Journal advirte que a risa tamén ten efectos secundarios. 

  O informe revisou os beneficios e os danos da risa reportados entre 1946 e 2013. E  a conclusión é " a risa é un asunto serio".

  Os beneficios son moitos, reduce a ansiedade, a depresión e o estrés. Ademáis está demostrado que reduce o risco de infarto de miocardio e infarto recurrente, mellora a función pulmonar na enfermidade pulmonar obstructiva crónica (EPOC), consume unhas 40 kcal cada 15 minutos - así rindo todo o día poderíase consumir unhas 2000 calorías e perder peso- e aumenta a tolerancia á dor. Ademáis, a risa aumenta a tasa de éxito das técnicas de fecundación in vitro.  

  

  Nembargantes, a risa tamén pode ter efectos adversos. Pode producir desmaios e incluso facer que o corazón deixe de later. Hai informes de que a risa pode producir ataques de asma, neumotórax -aire entre o pulmón e a parede torácica-, incontinencia de ouriños ou catalepsia -unha condición na cal os músculos se debilitan se o paciente experimenta a risa ou outra emoción- A esta lista pódense engadir as dores de cabeza ou a dislocación da mandíbula.

  A pesar de todo, é recomendable rir, mellor en pequenas dosis, porque probablemente fai a vida máis agradable aínda que non nos faga vivir máis. 

  

A risa é unha cousa moi seria. A risa é o alimento da esperanza, a xente que nos fai rir, reconcílianos co mundo, rompen as distancias que nos impoñemos en ocasións, entre os seres humanos, fainos ver que nos une a todos o mesmo anhelo de felicidade, de sentirnos alegres, de estar a gusto e contentos.

  Xa sabe, ría, pero fágao de forma espontanea na que os seus músculos se relaxen. Polo contrario, se a súa risa é patolóxica, pode perxudicar seriamente a súa saúde. 

MELLORES BATERIAS PARA AUTOMÓVILES GRACIAS Á BIOLOXÍA

   As baterías de litio-aire convertéronse en obxeto de intensa investigación nos últimos anos, dado que teñen un gran potencial para incrementar drásticamente a enerxía por peso de batería, o cal podería dar lugar, por exemplo, a coches eléctricos cunha maior autonomía. Pero para logralo hai que superar unha serie de desafíos, entre eles a necesidade de desenrolar materiales mellores e máis duradeiros para os electrodos da batería, así como aumentar a cantidade de ciclos de carga-descarga que as baterías poden soportar. 

  Recentemente, uns investigadores do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) en Cambridge, Estados Unidos, comprobaron que a estratexia de engadir virus xenéticamente modificados á protección de nanocables (cables tan delgados que o seu diámetro é aproximadamente o mesmo dun glóbulo bermello do sangue) que serven como electrodos da batería podería axudar a resolver algúns destes problemas.

  A clave do traballo destes científicos radica nun aumento significativo da área de superficie do cable, o que conleva un incremento da área onde a actividade electroquímica ten lugar durante a carga ou a descarga da batería.

  O equipo de Dahyun Oh, Angela Belcher e Yang Shao-Hom produxo un conxunto de nanocables, cada un de oitenta nanómetros de ancho, usando un virus xenéticamente modificado ó que se denomina M13, e que pode capturar moléculas de metais presentes na auga e enlazalos en formas estructurais. Neste caso, os cables de óxido de manganeso (un material que figura entre os favoritos para o cátodo dunha batería de litio-aire), foron fabricados polos virus. Nembargantes, e aquí radica o aspecto máis importante do avance tecnolóxico, a diferencia do que sucede cos nanocables fabricados a través de métodos químicos convencionais, estos nanocables elaborados por un virus teñen unha superficie áspera, con prolongacións. Debido a esto, a área de superficie destes nanocables víricos é moito maior que a dos nanocables lisos que usualmente se obteñen co métodos convencionais. 

OS INQUEDANTES SONS DO ESPACIO

   Aparte dunha panorámica da Terra e a Lúa orbitando xuntas, a xonda Xuno captou algo máis durante a súa volta de aceleración de camiño a Xúpiter. Ese día, os "oídos" da sonda estaban orientados cara a Terra para intentar captar a mensaxe de saúdo que máis de 1.400 estacións de radio amateur estaban emitindo en morse. Esto foi o que grabou. 

  

  O video corresponde ás transmisións de  radio coa palabra "Hi" (Hola) claramente audibel en morse (catro pitidos seguidos de dous). De fondo, nembargantes, pódese escoitar un coro inintelixible do que parecen voces fantasmagóricas dignas dunha psicofonía. 

  Nada que ver con pantasmas nin demos. Esas voces non son outra cousa que as fluctuacións nas ondas de radio do campo magnético terrestre, convertidas en sinais de audio polos receptores da Xuno. O espacio non é tan silencioso como creíamos, despois de todo. Só fan falta os oídos adecuados. 

FÍSICOS TRATAN DE CREAR UN "PEQUENO SOL" NA TERRA

  Un equipo de científicos do departamento de Física Atómica, Molecular e Nuclear da Universidade de Sevilla está investigando a maneira de crear na Terra a forma que teñen as estrelas de producir enerxía. 

  Para esto, os investigadores traballan na creación de reactores experimentais de fusión nuclear co obxetivo de obter unha fonte de enerxía sostible, limpa e virtualmente inagotable.

  Trátase de construir un pequeno Sol na Terra. Necesítase controlar perfectamente a fusión de isótopos de hidróxeno que se forman no interior do reactor nuclear. 

  As estrelas producen enerxía fusionando os núcleos dos átomos que as compoñen e neste proceso alcanzan temperaturas de ata 10 ou 20 millóns de grados. 

   Para conseguir a fusión na Terra, nembargantes, os reactores teñen que operar a temperaturas incluso máis elevadas que as do Sol, 100 millóns de grados. Pero non hai material que aguante estas temperaturas polo que hai que manter o plasma confinado mediante campos magnéticos e alonxado das paredes do reactor, levitando no vacío. Esto é así porque calquer contacto do plasma coa parede fai que esta se derreta ocasionando danos na parede do reactor e rompendo o vacío necesario para que se produza a fusión.

  Partindo desta premisa, o grupo de investigación estuda as pérdidas de ións enerxéticos que se producen no plasma durante a fusión. Estas pérdidas prodúcense principalmente pola interacción destas partículas con ondas que produce o plasma autosuficiente. Para o estudo destas partículas instaláronse diversos detectores no reactor de fusión do Instituto Max- Planck para Física do Plasma de Munich (Alemania). 

  A enerxía que se obtería dun só vaso de auga equivalería a toda a enerxía que consumiría unha persoa en toda a súa vida, pero o problema radica en controlar en todo momento o plasma que levita no vacío dentro do reactor para que pérdidas deste non dañen as paredes do reactora e rompan o vacío.

  Aínda que este tipo de fonte de enerxía limpa xa é totalmente factible dende o punto de vista científico, os expertos seguen a traballar co obxetivo de demostrar que a fusión de partículas de hidróxeno é viable tamén dende o punto de vista tecnolóxico e económico.

"HELIKAR" O COCHE VOADOR ESPAÑOL

                        

  Helikar, o primeiro coche voador con matrícula española, un inxenio capaz (de momento só sobre o papel) de cubrir a distancia entre Madrid e Granada (430 km) nunha hora e sen repostar.

  Funciona con queroseno (15 litros ós 100), o mesmo combustible que empregan as aeronaves, está diseñado para voar a tres mil metros de altura, aínda que o normal é que o faga a uns mil. 

  Pesa 700 kilos, ten unha autonomía de mil kilómetros e capacidade para trasladar a dúas persoas con 40 kilos de equipaxe. 

  Calquera pode manexalo, bastarán uns coñecementos extra que os requeridos para ter o carné de conducir. Para o seu manexo, o conductor disporá da axuda dun piloto automático e en caso de accidente no ar, un paracaídas fará que o coche caia suavemente, co tempo suficiente para desaloxar a zona de impacto, si por exemplo se trata da rúa dunha cidade. 

  Elévase e toma terra verticalmente, coma os Harrier, e non é tan aparatoso coma os helicópteros pois os seus rotores van carenados, é dicir, protexidos polo chasis do coche. 

  O aeromóvil saerá ó mercado cun precio inicial de un millón de euros coa idea de ir rebaixandoo ata os 250.000 euros, a medida que vaian aumentando os pedidos. A diferencia doutros prototipos de coches voadores, o Helikar non precisa ningunha pista de despegue ou aterrizaxe.

                           

  

  O promotor deste primeiro coche voador é Carlos Matilla, un estudiante madrileño de 25 anos que está no último curso de inxeñería aeronáutica e prepara o proxecto de inxeñería naval na Universidade Politécnica de Madrid. Matilla busca ahora, en España, pero tamén fóra, en México, Estados Unidos, ... dous millóns de euros para construir o primeiro prototipo cen por cen español. O paso da ficción á realidade.

  A aposta inicial é comercializalo no mercado dos transportes Premium, onde o helicóptero xa se convertiu no vehículo privado de culto entre os altos executivos, deportistas e multimillonarios, deseosos de moverse sen atascos e a salvo de secuestros e atracos. 

  Outro dos usos previstos céntrase no campo militar, como vehículo de vixilancia ou de ataque, con misis e ametralladoras.

  España convertiríase así no primeiro país do mundo en comercializar un coche voador.